ഇന്റർസ്കൂൾ ടൂർണമെന്റിന്റെ ഫൈനൽ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഗ്രൗണ്ടിന്റെ ഗാലറിയിലെ പടികളിൽ ജോയലും എൽനയും ഇരിക്കുകയാണ്.

ബാക്കിയുള്ള കുട്ടികൾ പതിയെ ഗ്രൗണ്ട് വിട്ടുപോകുന്നു.

അസ്തമയ സൂര്യന്റെ വെളിച്ചം ഗ്രൗണ്ടിലാകെ പരന്നുകിടക്കുന്നു.

ജോയൽ ഇപ്പോഴും കളിയുടെ ആവേശത്തിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

അവൻ ഓരോരുത്തരുടെയും തെറ്റുകൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

എൽന ഒന്നും പറയാതെ കേട്ടിരിക്കുന്നു.

കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് അവൾ ജോയലിനെ നോക്കുന്നു.

എൽന ജോയലിനെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നോക്കുന്നു.

ആ ചോദ്യം അവന് അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.

എൽന അതേ ചിരിയോടെ മറുപടി പറയുന്നു.

ജോയൽ ഒന്നും പറയുന്നില്ല.

അവന് ദേഷ്യം വന്നെങ്കിലും...

അവൾ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു.

ഗ്രൗണ്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്കുള്ള നടത്തം തുടങ്ങി.

കനാലിനോട് ചേർന്ന ആ ഇടുങ്ങിയ റോഡ്...

ഒരു വശത്ത് വെള്ളം ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നു.

മറുവശത്ത് വീടുകളും മതിലുകളും.

വഴിയിലൂടെ രണ്ടുപേരും പതിയെ നടക്കുന്നു.

പുറത്ത് നല്ല മഴ.

ജോയൽ പതിയെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു.

സ്കൂൾ മുറ്റത്ത് മഴവെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു.

ബെൽ അടിക്കുന്നു.

അവസാന ഇടവേള.

കുട്ടികൾ ഓരോരുത്തരായി എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു.

എൽന ജോയലിന്റെ ബെഞ്ചിനരികിലേക്ക് വരുന്നു.

എൽന ചെറിയൊരു മടിയോടെ ചോദിക്കുന്നു.

ഒരു നിമിഷം...

ജോയൽ അവളെ തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു.

ജോയൽ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.

ജോയൽ മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കുന്നു.

എൽന ജനാലക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പതുക്കെ പറയുന്നു.

ജോയൽ അവളെ നോക്കുന്നു.

ചെറിയ നിശ്ശബ്ദത.

ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞ്...

എൽന പെട്ടെന്ന് തലകുലുക്കുന്നു.

ജോയലിന് ചെറിയ ദേഷ്യം വരുന്നു.

എൽന കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു.

ശേഷം...

ആ "ശരി"യിൽ നിരാശയുണ്ടായിരുന്നു.

ബെൽ അടിക്കുന്നു.

അവസാന പീരിയഡ് തുടങ്ങുന്നു.

ടീച്ചർ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ജോയൽ പുസ്തകം തുറന്നുവച്ചിരിക്കുന്നു.

പക്ഷേ...

അവന്റെ ശ്രദ്ധ മറ്റെവിടെയോ ആണ്.

സ്കൂൾ വിടുന്ന ബെൽ മുഴങ്ങുന്നു.

കുട്ടികൾ പുറത്തേക്ക് ഓടുന്നു.

ജോയൽ എൽനയുടെ അടുത്തേക്ക് നടക്കുന്നു.

എൽന ആദ്യം ഒന്നും പറയുന്നില്ല.

പിന്നെ...

അവളുടെ മുഖത്ത് പതിയെ വിരിയുന്ന ആ ചിരി...

അന്ന് കിട്ടിയ ഏത് ട്രോഫിയേക്കാളും വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ ആളുകൾ ഓരോരുത്തരായി ബസിനായി കാത്തുനിൽക്കുകയാണ്.

ജോയൽ നേരത്തെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്.

കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന അഞ്ഞൂറ് രൂപ വീണ്ടും എടുത്ത് നോക്കുന്നു.

അപ്പോഴാണ് എൽന എത്തുന്നത്.

രണ്ടുവശത്തേക്കും മുടി പിന്നിയിട്ടാണ് അവൾ വരുന്നത്.

ജോയൽ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.

പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് എന്തോ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

അവൾ സ്കൂൾ യൂണിഫോമിലാണ്.

ജോയൽ കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു.

എൽന പതിവുപോലെ വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നു.

ജോയൽ അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത്.

കണ്ടക്ടർ വരുന്നു.

ജോയൽ രണ്ട് ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി ഒരെണ്ണം എൽനയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്നു.

ബസ് യാത്ര തുടരുന്നു.

രണ്ട് സ്റ്റോപ്പുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തിരക്ക് കുറയുന്നു.

ജനലിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ് അകത്തേക്ക് വീശുന്നു.

മഴ പെയ്‌തൊരുങ്ങുന്ന ആകാശം.

കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നു.

എൽന തലകുലുക്കുന്നു.

എൽന കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു.

ശേഷം...

ജോയൽ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ മറുപടി പറയുന്നു.

എൽന പുറത്തേക്ക് നോക്കി

ബസ് ബീച്ച് റോഡിൽ എത്തി നിൽക്കുന്നു.

ജോയലും എൽനയും ഇറങ്ങുന്നു.

കടലിൽ നിന്നുള്ള തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് അടിക്കുന്നു.

രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറയാതെ...

പതിയെ ബീച്ചിലേക്ക് നടന്നു തുടങ്ങുന്നു.

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ബീച്ചിലെത്തി.

കടൽ കണ്ടതും എൽന ഒരു നിമിഷം അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ ചെരുപ്പഴിച്ച് നേരെ തിരമാലകളിലേക്ക് ഓടി.

തിരമാല കാലിൽ തട്ടുമ്പോഴൊക്കെ ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയെപ്പോലെ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

അവൾ എന്നെ വിളിച്ചതും ഞാനും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി.

കുറച്ചുനേരം ഞങ്ങൾ തിരമാലകളോടൊപ്പം കളിച്ചു.

പരസ്പരം വെള്ളം തെറിപ്പിച്ചും ഓടിയും സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല.

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് രണ്ടുപേരും തീരത്തിരുന്നു.

ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

തിരമാലകളെയും മുന്നിൽ അവസാനമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന കടലിനെയും നോക്കി അങ്ങനെ ഇരുന്നു.

പെട്ടെന്നായിരുന്നു മഴ തുടങ്ങിയത്.

ആദ്യം ചെറിയ ചാറ്റൽ

പിന്നെ നന്നായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

ബീച്ചിൽ നിന്ന് അടുത്തുള്ള ചായക്കടയിലേക്ക് കുറച്ച് ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു.

മണലിലൂടെ വേഗത്തിൽ ഓടാൻ പറ്റുന്നില്ല.

എൽന എന്നേക്കാൾ പതുക്കെയായിരുന്നു ഓടിയത്.

അവളെ വിട്ട് മുന്നോട്ട് പോകാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.

അതുകൊണ്ട് അവളുടെ വേഗത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു ഞാനും ഓടിയത്.

അങ്ങനെ രണ്ടുപേരും നനഞ്ഞുകൊണ്ട് ചായക്കടയിലേക്ക് കയറി.

അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നന്നായി നനഞ്ഞിരുന്നു.

എൽന പെട്ടെന്ന് ഷോൾ ഊരി തല തോർത്താൻ തുടങ്ങി.

മഴയിൽ അഴിഞ്ഞ മുടി വീണ്ടും വീണ്ടും ഒതുക്കിവെക്കാൻ അവൾ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ്...

ആദ്യമായി...

എൽന എത്ര സുന്ദരിയാണെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.

അവൾ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

മഴ മാറുമോയെന്നും...

തിരിച്ചുപോകുമ്പോൾ ബസ് കിട്ടുമോ എന്നും...

വീട്ടിൽ എത്താൻ വൈകുമോ എന്നും...

ഓരോന്നായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

മഴ മാറാൻ കുറച്ചുകൂടി സമയമെടുത്തു.

അതുവരെ എൽന എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ...

അവളെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ബസ് വന്നു.

സമയം ഒരുപാടായി.

പക്ഷേ...

എന്തുകൊണ്ടോ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും അതിന്റെ ഭാരം അപ്പോൾ തോന്നിയിരുന്നില്ല.

ബസിൽ വലിയ തിരക്കൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

പതിവുപോലെ എൽന വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.

ഞാൻ അവളുടെ തൊട്ടടുത്തും.

മഴ കുറച്ചൊന്ന് കുറഞ്ഞുവരികയായിരുന്നു.

എൽന ജനലിന്റെ ഷട്ടർ തുറന്നു.

തണുത്ത കാറ്റും ഇടക്കിടെ തെറിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളും അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ പുറത്തുള്ള കാഴ്ചകൾ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഞാനാകട്ടെ...

പുറത്തേക്കല്ല നോക്കിയിരുന്നത്.

എൽനയെത്തന്നെയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് അവൾ എന്നെ നോക്കി.

ഞാൻ അറിയാതെ തന്നെ മുഖം തിരിച്ചു.

എന്തിനാണ് അങ്ങനെ ചെയ്തത്...

അന്നെനിക്ക് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി.

ഓരോരുത്തരായി ജനലിന്റെ ഷട്ടറുകൾ അടക്കാൻ തുടങ്ങി.

ബസിനുള്ളിൽ ചെറിയൊരു ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞു.

എഞ്ചിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം.

ഇടക്കിടെ ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും ബസ് നിർത്തും.

എൽന ഷട്ടർ കുറച്ചൊന്ന് പൊക്കി പുറത്തേക്ക് നോക്കും.

വീണ്ടും അടക്കും.

കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ...

ജോയൽ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

എൽന സംശയത്തോടെ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ...

എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.

എന്തിനാണെന്ന് മാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.

കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

പിന്നെ...

എൽന പതിയെ ചോദിച്ചു.

ഞാൻ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഞാൻ തിരിച്ച് ചോദിച്ചു.

എൽന കുറച്ചുനേരം പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

ശേഷം...

ഞാൻ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

ആരാണെന്ന് ചോദിക്കണമെന്ന് ഒരുപാട് തോന്നി.

പക്ഷേ...

ഒരു അക്ഷരം പോലും എന്റെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നില്ല.

അങ്ങനെ ഓരോരുത്തരും ഓരോ ചിന്തകളുമായി യാത്ര തുടർന്നു.

അതിനിടയിൽ...

വീട് എത്തിയതറിഞ്ഞില്ല.

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

ഞാൻ എൽനയെ നോക്കിക്കൊണ്ടായിരുന്നു നടന്നത്.

എന്നേക്കാൾ ഒരു സ്റ്റെപ്പ് മുന്നിലായിരുന്നു എൽന.

പെട്ടെന്നാണ് അവൾ നടത്തം നിർത്തിയത്.

ആരെയോ കണ്ടതുപോലെ അവൾ മുന്നിലേക്ക് നോക്കി.

ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തെത്തിയതും...

പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ കൈ എന്റെ കവിളിലേക്ക് വന്നു വീണു.

ആദ്യ അടിയിൽ തന്നെ...

അത് അപ്പന്റെ കൈയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

അപ്പോഴാണ് എൽനയെ ഞാൻ നോക്കിയത്.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരും ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ ആകെ അപമാനിക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

എൽന അവളുടെ വീട്ടിലേക്കും...

ഞാൻ അപ്പന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേക്കും നടന്നു.

വീട്ടിലെത്തിയതും അപ്പന്റെ ദേഷ്യം തീർന്നിരുന്നില്ല.

ഒരുപാട് വഴക്ക് പറഞ്ഞു.

അടി കിട്ടിയതിനേക്കാൾ...

അപ്പൻ ചോദിച്ച ഒരു ചോദ്യത്തിനായിരുന്നു എന്റെ കൈയിൽ മറുപടി ഇല്ലാതിരുന്നത്.

ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

ഞാൻ മുറിയിലേക്ക് പോയി കിടന്നു.

ഒരുപാട് കരഞ്ഞു.

അതിലും കൂടുതൽ...

ദേഷ്യം വന്നു.

ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ഇത്രയും അടി കിട്ടാൻ ചെയ്തതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.

കതക് പാതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.

ഹാളിലെ വെളിച്ചം വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ...

വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയോ വന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.

സംസാരത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി...

വന്നത് എൽനയും അച്ഛനും അമ്മയും ആയിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് മുറിയുടെ കതക് കുറച്ചുകൂടി തുറന്നു.

ഹാളിലെ വെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി വന്നു.

ആരോ അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.

ചെറുതായി തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ...

എൽനയായിരുന്നു.

അവൾ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും...

ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പോലും നോക്കാതെ പറഞ്ഞു.

എൽന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

മുറിയിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം എന്നെ നോക്കിനിന്നു.

പിന്നെ പതിയെ തിരിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

കതക് വീണ്ടും പാതി അടഞ്ഞു.

ആ രാത്രി...

ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

രാവിലെ അമ്മ എന്റെ അടുത്തുവന്നു.

ഇന്നലത്തെ ദേഷ്യമൊന്നും മുഖത്തില്ലായിരുന്നു.

ആ അവസാന വാക്ക് കേട്ടപ്പോഴാണ്...

എൽനയ്ക്കും അടി കിട്ടിയ കാര്യം ഞാൻ അറിയുന്നത്.

ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.

ആ നിമിഷം തന്നെ...

അവളെ ഒന്ന് കാണണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

ക്ഷമ ചോദിക്കണമെന്ന് തോന്നി.

പക്ഷേ...

അതിന് അവസരം കിട്ടിയില്ല.

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ...

ഞാൻ പങ്കെടുത്തിരുന്ന കൊൽക്കത്തയിലെ ക്ലബ്ബിന്റെ സെലക്ഷനിൽ നിന്ന് ഫോൺ വന്നു.

എനിക്ക് സെലക്ഷൻ കിട്ടിയിരുന്നു.

പത്ത് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ കൊൽക്കത്തയിലേക്ക് പോകണം.

സ്കൂൾ മാറ്റാനുള്ള കാര്യങ്ങളും...

തുടർന്നുള്ള പഠനവും ചെലവുകളും...

അവർ നോക്കിക്കൊള്ളുമെന്നും പറഞ്ഞു.

ആ നിമിഷം...

ഞാൻ ഒരുപാട് നാളായി കാത്തിരുന്ന വാർത്തയായിരുന്നു അത്.

പക്ഷേ...

എന്തുകൊണ്ടോ സന്തോഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

അങ്ങനെ...

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ തിരക്കിലായിരുന്നു.

സ്കൂൾ മാറുന്നതിനുള്ള കാര്യങ്ങളും...

കൊൽക്കത്തയിലേക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളും...

വേണ്ട സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുന്നതുമൊക്കെയായി ദിവസങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി.

അതിനിടയിൽ...

എൽന തിരിച്ചു വന്നെന്നറിഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ...

അവളെ ഒന്ന് കാണാനോ...

യാത്ര പറയാനോ...

എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

ജോയലിന് സ്കൂളിൽ യാത്രയയപ്പ്.

അധ്യാപകരും...

വിദ്യാർത്ഥികളും...

കൈ കൊടുക്കുന്നു.

പൂച്ചെണ്ട് നൽകുന്നു.

എല്ലാവരും ജോയലിനെ അഭിനന്ദിക്കുന്നു.

ജോയലിന്റെ കണ്ണുകൾ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

പിന്നിൽ...

മറ്റു കുട്ടികളുടെ കൂടെ...

നിശ്ശബ്ദമായി നിൽക്കുന്ന എൽന.

കൈ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.

ചെറുതായി ചിരിക്കുന്നു.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം തമ്മിൽ കൂടിമുട്ടുന്നു.

പക്ഷേ...

ആരും ഒന്നും പറയുന്നില്ല.

പോകാനുള്ള സമയം.

വീടുമുറ്റത്ത് ബന്ധുക്കളും...

കൂട്ടുകാരും...

അയൽക്കാരും...

എല്ലാവരും എത്തിയിട്ടുണ്ട്.

വീടുമുന്നിൽ കാർ.

ഡ്രൈവർ ഡിക്കിയിൽ സാധനങ്ങൾ വക്കുകയാണ്.

അമ്മ കണ്ണ് തുടക്കുന്നു.

അപ്പൻ ജോയലിന്റെ തോളിൽ കൈ വക്കുന്നു.

ഓരോരുത്തരായി വന്ന് യാത്ര പറയുന്നു.

എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് സന്തോഷമുണ്ട്.

പക്ഷേ...

അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ വിഷമവും.

ജോയലിന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും റോഡിലേക്ക് പോകുന്നു.

ആരുമില്ല.

ഒരു നിമിഷം...

അവൻ തല താഴ്ത്തുന്നു.

പോകാനായി കാറിലേക്ക് നടക്കുന്നു.

അപ്പോഴാണ്...

ദൂരെ നിന്ന് ഒരു സ്കൂട്ടറിന്റെ ശബ്ദം.

ജോയൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു.

എൽനയും...

അവളുടെ അച്ഛനും.

സ്കൂട്ടർ വീടുമുറ്റത്ത് വന്ന് നിൽക്കുന്നു.

എൽന ഇറങ്ങുന്നു.

അവളുടെ കൈയിൽ ചെറിയൊരു ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സുണ്ട്.

അവൾ പതിയെ ജോയലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടക്കുന്നു.

ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങളെല്ലാം മങ്ങിപ്പോകുന്നു.

കുറച്ചുനേരം...

രണ്ടുപേരും ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല.

ശേഷം...

എൽന ചെറുതായി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ...

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ജോയൽ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

പക്ഷേ...

ഒരു വാക്ക് പോലും പുറത്തുവരുന്നില്ല.

എൽന കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഗിഫ്റ്റ് അവന് നേരെ നീട്ടുന്നു.

ജോയൽ പതിയെ അത് വാങ്ങുന്നു.

എൽന കണ്ണ് തുടച്ച് തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

അപ്പോഴാണ്...

എൽനയുടെ അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയുന്നത്.

ആ വാക്ക് കേട്ടതും...

ജോയൽ അറിയാതെ ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സിലേക്ക് നോക്കുന്നു.

ഒന്നും പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല.

ജോയൽ പതിയെ കാറിൽ കയറുന്നു.

കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നു.

ജോയൽ ജനൽക്കരികിൽ ഇരുന്നു...

പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു.

എൽന അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുകയാണ്.

അവൾ കൈ വീശാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

പക്ഷേ...

കൈ പകുതിയിൽ നിൽക്കുന്നു.

കാർ കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

ജോയൽ പതിയെ ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സ് തുറക്കുന്നു.

അതിനുള്ളിൽ...

അവൻ വർഷങ്ങളായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന...

ആ അഡിഡാസ് ബൂട്ട്.

അതേ മോഡൽ.

അതേ നിറം.

ഒരു നിമിഷം...

അവന് ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

ബൂട്ട് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

അവന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക്...

എൽന പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഒന്നൊന്നായി വന്നു.

അപ്പോഴാണ്...

അവന് എല്ലാം മനസ്സിലായത്.

ജോയൽ കണ്ണുനീർ തുടക്കുന്നു.

കാറിന്റെ ഗ്ലാസിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു.

ദൂരെ...

എൽന ഇപ്പോഴും അവിടെ നിൽക്കുകയാണ്.

കാർ മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും...

അവളുടെ രൂപം ചെറുതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ജോയൽ അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

അവളെ ഇനി കാണാൻ കഴിയാത്തതുവരെ.